نماد اعتماد الکترونیکی

تعداد مطالب نشريه:5650
تعداد پست وبلاگ ها:5140
تعداد نظرات وبلاگ ها:9660
تعداد نظرات نشريه:5468
بازديد مطالب نشريه:505055
بازديد اشعار وبلاگ ها:4788538
تعداد کاربران:1499
تعداد وب لینک ها:131

سرزمین خورشید

ارسال شده توسط معصومه محمدی سیف
معصومه محمدی سیف
معصومه محمدی سیف تا حالا بیوگرافی خود را ثبت نکرده است.
کاربر در حال حاضر افلاین است.
در پنج شنبه, 20 آوریل 2017 در سپید - نیمایی

سرزمین خورشید

 

به سمت هرمزگان که می‌آیی

دستانت بوی نارنجی خورشید می‌دهد.

خیال بال گشودن در خاطرت نقش می‌گیرد

بوی بندر آرام‌ات می‌کند.

مرغان دریایی با تو هم نوا می شوند.

خلیج با جریان رویاهایت، اوج می گیرد.

دریا را در آغوش می گیری و می رقصی

می رقصی

می رقصی

ساحل جای امنی است برای رقصیدن

سرزمین خورشید

 

به سمت هرمزگان که می‌آیی

دستانت بوی نارنجی خورشید می‌دهد.

خیال بال گشودن در خاطرت نقش می‌گیرد

بوی بندر آرام‌ات می‌کند.

مرغان دریایی با تو هم نوا می شوند.

خلیج با جریان رویاهایت، اوج می گیرد.

دریا را در آغوش می گیری و می رقصی

می رقصی

می رقصی

ساحل جای امنی است برای رقصیدن

دریا دیگر آرام است.

اینجا حرارت بندر، آب و هوای سرزمینم را گرم می کند.

گرم گرم

سرزمین قلبم، با مهربانی ات تازه می شود.

از ساحل صدای آرامش می آید.

با گرمای شن های ساحل، جانی تازه می گیری.

آرامش در تورِ تو جا می ماند.

صدای تنبک در تارهای نوازشگر خطه، تنیده می شود.

موج احساس به آرامی رویای خلیج، می وزد

نخل و خورشید و خلیج، زندگی جریان دارد.

رقص و رویا و نسیم، زندگی می خندد.

بانوی آب و آیینه می آید، با «نقابی»[1] به رنگ شفق.

با «جلبیل»[2]  گل شاهینی.

با تن پوشی به رنگ خردلی[3] و «بادله»[4] ای به رنگ فلق.

چشمانی که نقش آیینه و گل دارد.

با سبدی از ماهی و مروارید و مهربانی.

با نقش و نگاری از کاکله و پروانه.

دریا دیگر آرام است.

مرغان دریایی، با غزل مهربانی می رقصند.

تو می رقصی و می رقصی

و می رقصی

و من تا دریا ترانه می خوانم.

تا دریا بال می زنم. تا دریا اوج می گیرم.

سرزمین من می شکفد. من تازه می شوم.

من می رویم. و تا دریا می رقصم.

روح من تا دریاست.

تا دریا....

تا دریا



[1]روبنده یا پوشاننده‌ای از جنس پارچه‌ای یا دیگر مواد که زنان هرمزگانی با آن چهره‎یخود را از نامحرمان می‌پوشانند و در رنگ و انواع مختلفی می‏باشد.

[2]روسری در گویش محلی جلبیل خوانده می شود که ریشه در کلمه جلباب به معنای چادر فراخ دارد . جلبیل بندری یک نوع پارچه توری سیاه رنگ به ابعاد ۱×۲متر است که در گذشته دختران و زنان هرمزگانی به عنوان روسری بر روی لچک می‌بستند ولی امروزه در منزل از آن استفاده می‌کنند. جلبیل از مهمترین و پر استفاده ترین روسری ها در بین زنان استان هرمزگان به شمار می رود که نوع دوخت و تزیینات آن در مناطق مختلف متفاوت می‌باشد.

نگارنده، چون روی پوشاک سنتی زنان به طور تخصصی پژوهش می‌‏کند، از این رو تمایل دارد در شعرهایش نیز گریزی به نوع پوشاک سنتی زنان ایران زمین بزند.

[3]خردل، ادویه‌ای است که هرمزگانیها در غذای خود بسیار از آن استفاده می‏کنند و رنگ خردلی هم رنگ مورد علاقه‏ی بسیاری از زنان این منطقه است و ترکیبی از رنگهای زرد روشن، نارنجی، طلایی تا قهوه‌ای تیره میباشد.

[4]بادله پوش یا تن پوش، لفظ هندی است بمعنی تار نقره که با طلا اندوده پهن سازند و جامه ها بدان بافند و پوشنده‎ی این قسم جامه را بادله پوش خوانند.چون این پارچه‎  را در زمان صفویه از هند به ایران میبردند، بهمان اسم در ایران مشهور بوده است.  امروزه در هرمزگان، شلوار بادلهیکی از مدل‌های شلوار بندری است که در بین زنان هرمزگانی مرسوم است به آن شلوار بادله ونیم بادله می‏گویند و در اشعار گذشتگان نیز چنین آمده است:

سبز من شمع برافروخته آید به نظر

چیره‎ی بادله هرگاه گذارد بر سر.

آراء این پست
0 رای
برچسب ها: برچسب گذاری نشده
معصومه محمدی سیف تا حالا بیوگرافی خود را ثبت نکرده است.

نظرات

تا حالا نظر داده نشده، شما اولین نظر دهنده باشید.

شما هم نظر بدهید

مهمان
مهمان چهارشنبه, 20 سبتامبر 2017
«تمامي كالاها و خدمات اين وبسایت، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است.»
طراحي و پياده سازي سايت: شماره تماس جهت طراحي سايت